Daniel Brühl Daniel Brühl: rotsen van Barcelona

De Duitse acteur werd geboren in Barcelona en heeft nu een boek geschreven over zijn tweede huis - een liefdesverklaring aan een stad vol leven, mensen en liefde.

Bar Raval in Berlijn-Kreuzberg: We ontmoeten Daniel Brühl in de gereduceerde soevereine tapasbar, die hem toebehoort samen met een vriend. De naam is een eerbetoon aan de meest onopgesmukte wijk van Barcelona - de stad waar Brühl, 34, werd geboren. En aan wie hij zijn hart heeft verloren.
Waar staat "jouw" Barcelona voor?
Misschien is het de zuidelijkste stad van Duitsland. De stad heeft niet veel te maken met "olé, olé", feest en geweldige gezelligheid - veel Spanjaarden zeggen dat de Catalanen meer op de Duitsers lijken. Natuurlijk zijn er hoogtepunten en constanten die alles zo geweldig maken. De belachelijk succesvolle architectuur, de ontspannende ontspanning na de hip-coole golf van de jaren negentig, de haven en de zee. En natuurlijk de beste voetbalclub ter wereld.
Ze zeggen dat Barcelona "beheersbaar is, alles is op loopafstand en druk". Dat klinkt geweldig voor een stad met 1, 6 miljoen inwoners ...
... en dat is precies waar ik van hou. Geen van mijn vrienden heeft een auto, ik zou er nooit een krijgen. 20 minuten te voet, dan heb je wat het centrum vormt - hier is alles ingeklemd tussen zee en bergen. Mijn appartement in de wijk Gràcia bijvoorbeeld, is net als Hitchcocks 'raam naar de binnenplaats' - je kunt alle mensen live zien, en ook de anderen.
Als je soms in Barcelona woont, moet je naar Madrid vragen.
Madrid is al meer kosmopolitisch. Cultureel, nachtleven, verkeer, meer mensen - alles is net iets groter. Maar in Madrilenian is er altijd de neiging naar grootheid, naar de show. Dat ben ik op het koekje.

Wat is Spaans over jou?

Dit laissez-faire en dus een zekere soort laksheid - die soms te los zit, want het kan ook leiden tot een zekere onbetrouwbaarheid en chaos.
Is er iets dat je niet leuk vindt aan Barcelona?
Ja. De kwestie Catalonië is moeilijk. Mijn moeder is Barcelonerin, ik ben opgegroeid in Keulen en heb nog steeds Franse familieleden. Dit hele lokale patriottisme en onafhankelijkheidsinspanningen, waarvan ik de historische wortels begrijp, gaan soms te ver voor me. We leven in het heden en ik ben er erg trots op een Europeaan te zijn.
Je zegt dat je 'la noche nodig hebt: ik laat me graag verleiden door het onverwachte' s nachts. 'Maak je' s nachts een betere stad beter dan overdag?
Ik voel dat het ritme van de Spanjaarden heel goed voor me is, deze viering van de nacht, deze onwil om te eindigen. Voor veel Duitsers is dat onbeschaamd, alleen om te eten om tien of elf uur 's avonds, dan in een bar en dan pas rond de drie in het nachtleven. In elk geval heb je 's nachts andere gesprekken, ontmoet je compleet verschillende mensen en beland je in andere hoeken.
Over andere hoeken gesproken: welke plaats, welke naam op de kaart maakt je meteen wakker?
Absoluut Buenos Aires en Argentinië. En zo'n klassieker, die ik nog niet heb gemaakt, is van kust tot kust door de VS.
Je mooiste vakantie tot nu toe?
De twee interrail-tochten met mijn vrienden. Je zit vaak dom, rijdt door Europa, heeft zo weinig gezien. Maar men is helemaal trots op waar men overal eindigt, heeft een totaal gevoel van vrijheid. Dit is emotioneel verankerd diep in mij.
Is er een favoriete reisgenoot?
Het is bijna gęnant, maar dit ding met de appel maakt echt geweldige foto's en ik heb overal mijn muziek. Dan kan ik altijd precies horen wat goed is voor de stemming, dat is wat ik ook nodig heb.

Aanbevolen lectuur

Heel persoonlijke liefdesverklaring door een trouwe stad: Daniel Brühl (met Javier Caceres), "A day in Barcelona", Ullstein, 18 Euro.