House-running Een wandeling van een speciaal soort

Bungeejumpen, vrij klimmen, kitesurfen - weet je dat? Dan begint een nieuwe adrenaline-kick: house-running. Onze auteur heeft voor u gedoken vanuit de wolkenkrabber.

Slechts een paar meter scheiden me van de afgrond. Mijn hand sluit de steiger. Ik voel paniek opkomen als ik naar de rand van het dak loop. Als het gezegde 'angst vleugels geeft' klopt, dan zou ik hier als een elf naar beneden moeten zweven. "Nu stap voorwaarts, met je tenen over de rand, laat de steigers los en spreid je armen", is de uitspraak van coach Steve. Nooit! Waarom hebben we tenslotte een instinct dat ons doet terugdeinzen voor dergelijke afgronden? Daar beneden - evolutionaire onmogelijk!
Rennen van het huis: de vermeende "softie-trend" voor degenen die bungeejumps een te groot aantal vinden. Daar ben ik het mee eens. Zelfs als ik avontuurlijk ben - gewoon op een duizelingwekkende hoogte van een platform springen en in vrije val naar de grond snellen? Niets voor mij! Maar op een klimharnas vanaf het dak van een wolkenkrabber om verticaal naar de grond te rennen, daarvoor word ik snel opgewonden! Ik dacht ...

Mijn neef Steffi staat al op de rand, aarzelt even en kantelt vastberaden naar voren - ze hangt - onder een hoek van 45 graden naar beneden. Wauw, ik ben onder de indruk! Mijn hand is echter nog steeds stevig vastgelast aan de steiger. Maar er is geen weg terug. Mijn polsslag klopt op recordsnelheid. Ik hou mijn adem in en laat mezelf naar voren kantelen. Het touw stopt, ik hang - godzijdank!
Actiegoeroe Jochen Schweizer heeft mij de rotzooi gebracht. De man die in Duitsland beroemd is geworden door bungeejumpen, heeft een andere ervaring met hardlopen in huis. In Hamburg loopt de verticale loopbrug langs de façade van het hotel "Holiday Inn". Waar ik gewoon rillend ben bengelend op 50 meter hoogte. Ik kan niet genieten van het geweldige uitzicht op de Elbbrücken. Mijn enige gedachte: hoe kom ik hier?

Ik doe een stap en grijp automatisch de hand van Steffi die langs de muur naast me waggelt. "Houd elkaar niet vast" klinkt het strenge commando van bovenaf. Ze behandelen je maar niets! Langzaam went ik aan de blik in de diepte en probeer ik me te concentreren op de veilige druk van het harnas. Het vage gevoel in de maag dat ik ken van de achtbaanrit.
Mijn voeten zijn tegen de muur, mijn bovenlichaam een ​​beetje verder naar de vloer dan mijn benen, en ik loop eigenlijk. "Niet zo stijf", hoor ik van boven. Hups, nu ben ik uit pure spanning en "stoot in" mijn benen zijn niet meer onder controle en lopen stijf als een robot. Ik probeer dat te veranderen en benadruk normaal wandelen. Het werkt. Een kleine kreet van vreugde ontsnapt aan mij: dat voelt echt goed!

Ik word sneller en durf zelfs een beetje te springen. De adrenaline-kick geeft me vleugels. Net als in slow motion, pak ik langzaam weer op en kom weer zacht aan. Waanzin, zoals in de ruimte! Kort voor het einde wacht Michi, die ons zachtjes terugbrengt naar de feiten. Ik heb het echt gemaakt en ben gelukkig als een klein kind dat voor de eerste keer een jungle-gym heeft beklommen. De adrenaline-kick duurt tot de avond en compenseert me meer dan genoeg voor de paniekaanvallen in de aanloop.